11 - سقراطيس زاهد [ 469 - 399 پ م ] 11 ، 1 - حكيم الهى « 1 » سقراط از شاگردان فيثاغورس بود ، و از ساير علوم به علم خداشناسى و دين و آخرت اقتصار « 2 » نمود ، و دور ساخت خود را از لذتهاى دنيا و ترك كرد آنها را ، و مخالفت اهل يونان نمود در طريق عبادت ايشان به دليل و حجت با ايشان سخنان گفت . پس ايشان مردمان را برو برانگيختند « 3 » ، و پادشاه خود را بر آن داشتند كه او را بكشد . پادشاه به جهت استخلاص خود از شر ايشان سقراط را به زهر كشت . 11 ، 2 - و سقراط را وصايا و نصايح شريفه و آداب حسنه و حكمت‌هاى ستوده « 4 » هست ، و مذهب او در صفات حق تعالى نزديك است به مذهب فيثاغورس و انباذقلس ، و او را در باب روز بازگشت سخن‌هاست « 5 » كه ظاهر آنها ضعيف است ، و خدا مىداند سر او و رموزات آن را . 11 ، 3 - معنى سقراطيس چنگ زده به عدل است ، و او پسر سفرونسقس بود ، مولد و منشأ او اثينه بود ، و از اولاد سه پسر گذاشت . 11 ، 4 - و چون حكيم را بنا بر رسوم و عادات ايشان كه جارى بود در

--> ( 1 ) - اساس وس : « الهى » ندارد . ( 2 ) - اساس ، س ، ت : اختصار . ( 3 ) - اساس و س : برو انگيختند . ( 4 ) - د : مشهوره . ( 5 ) - د : رايهاست .